Jazz dance in Nederland

Een andere naam voor jazzballet is jazzdance of jazzdance. Het gaat hierbij over een vrije manier van dansen. Het lijkt erg veel op klassiek ballet als je naar de structuur kijkt. Het is alleen gebaseerd op populaire muziek als jazz, hiphop en rock. De muziek en de bewegingen zijn echter wel wat losser. Er wordt ook gebruik gemaakt van hoofd, schouders, elleboog, pols, hand, borstkas, vingers en bekken (heupen). Bij jazzdance gaat het over een eclectisch karakter. Hierbij worden dus bewegingselementen uit danstechnieken en stijlen gemengd. Bij de trainingen wordt het dan gemist en ook tijdens de choreografie. Het is echter niet helemaal duidelijk waar dat jazzballet vandaan komt. Vanaf 1970 is er de disco en toen is er ook een splitsing gekomen naar de moderne muziek.

Geschiedenis

Er zijn door George Balanchine verschillende jazzchoreografieën gemaakt. Een voorbeeld daarvan is modern jazz op de muziek van Gunther Schuller. Hans van Manen is in Nederland erg bekend op dit gebied. In 1956 heeft hij zijn eerste jazzballet “Swing” gechoreografeerd. In het jaar 1957 kwam daar “Feestgericht” nog bij. Later zijn er nog meer jazzchoreografieën bijgekomen. Sinds de jaren zestig kwamen er steeds meer ontwikkelingen. Binnen de moderne jazzdans kwamen er steeds meer bekende namen bij. Daarbij kan er gedacht worden aan Matt Mattox, Luigi, Vanoye Aikens, Eleo Pomare, Nat Horne, Walter Nicks, Pepsi Bethel, Lou Conte, Lynn Simonson, Liz Williamson, Alvin Mcduffy, Fred Benjamin, Joe Tramaine, Billy Wilson, René Deshauteurs, Dolores Cayou en Gus Giordano. In Nederland waren er binnen deze periode twee personen die zich sterk maakten voor de jazzdans. Daarbij gaat het over Helen de Clerq en Felix White. De invloed die zij hebben gehad op de jazzdans heeft veel mensen voorzien van inspiratie en ze ook gestimuleerd te beginnen en door te gaan. Ze worden dan ook wel gezien als de trendsetters en voorlopers van de nieuwe generatie jazzdansers, jazzdanspedagogen en choreografen.

De jaren zeventig braken aan en daar waren ook veel versnellingen te zien. Nieuwe ontwikkelingen op het gebied van dans, maar ook ging de dans naar een breder publiek. Meer mensen gingen zich nu profileren en er kwamen twee nieuwe personen bij binnen deze wereld en wat waren Hennie Kammerman, dit was een ex-danseres bij Helen de Clerq en Benjamin Feliksdal en dat was een voormalig solist van Het Nationale Ballet. Ze kregen in 1973 van het Ministerie van Cultuur een reisbeurs. Daarmee namen ze deel aan een intensieve jazzdansstudie in New York. Sinds 1975/1976 doceerde Henny Kammerman met grote regelmaat een les bij Feliksdal in de studio.

Kammerman choreografeerde voor de “jazzdans workshop(company)” het dansstuk Evenwicht op muziek van Pink Floyd. Het heeft allemaal plaatsgevonden in april 1976 in het Rotterdamse theater De Lantaarn. De recensent schreef daarover in de Volkskrant van 23 april 1976 het volgende: “al met al bleek deze manifestatie veel meer groen dan rijp te zijn, maar het was verheugend dat gevoel voor beweging bij geen van de debutanten ontbrak” (Luuk Utrecht).

Ontwikkelingen in Nederland

Benjamin Feliksdal is na een periode uit New York teruggekeerd naar Nederland. Hij heeft in september 1974 Benjamin’s Modern Jazz Dance Center in Amsterdam opgericht. Dit werd toen de professionele-opleiding en hier vonden ook de avondklassen de beginners/amateurs-afdeling plaats. Vanaf oktober 1976 werd door Feliksdal de stichting Nederlands Modern Jazzdans Centrum opgezet.

In december 1976 heeft de Jazzdance Workshop van Feliksdal Jazz on Bold Mountain uitgevoerd in theater “De Lantaarn”. Het ging hierbij over een choreografie in opdracht van de gemeente Amsterdam. Het ging hierbij over een driftig bewegingsspel. Binnen deze periode hebben ze voorstellingen gegeven in “Grand Cafe American” onder het motto “Happy Days are here Again”.